Geschiedenis van de Volvo Ocean Race

  • 10 oktober 2017
  • Hans Martens

De Volvo Ocean Race (voorheen de Whitbread Round the World Race) is een zeilwedstrijd om de wereld die elke drie jaar wordt gehouden.

De race is opgebouwd uit etappes en duurt 8 tot 9 maanden. De eerste editie ging in 1973 van start. De Volvo Ocean Race behoort met de Olympische Spelen en de America’s Cup tot de grootste zeilevenementen ter wereld. Het wordt beschouwd als de zwaarste zeilwedstrijd voor teams.

geschiedenis

In 1971 kwamen Engelse zeilers met het idee om een zeilwedstrijd rond de wereld te houden. De Royal Naval Sailing Association had interesse om de organisatie op zich te nemen, mede om de teamgeest onder de Engelse marine te verbeteren. In 1972 was het Engelse brouwerij-, dranken- en horecaconcern Whitbread bereid om de race te sponsoren en zijn naam daaraan te verlenen. De eerste "Whitbread Round the World Race" ging een jaar later van start in de marinebasis van Portsmouth met zeventien boten en 167 zeilers. Vanaf 2005 is de hoofdsponsoring overgenomen door Volvo.

route

De af te leggen route was tot de editie van 2008-09 op hoofdlijnen hetzelfde. De race begon traditioneel in het najaar in Engeland, hoewel sinds 2005 in Spanje wordt gestart. De route gaat zuidwaarts door de Atlantische Oceaan naar het zuidelijkste puntje van Afrika en van daaruit naar Australië over de Zuidelijke Oceaan. In deze oceaan worden de deelnemers doorgaans geconfronteerd met de slechtst denkbare weerscondities, waar golven soms wel hoger dan 30 meter kunnen worden en windsnelheden kunnen oplopen tot 110 kilometer per uur.

In 2008-09 werd echter voor het eerst vanuit Zuid-Afrika niet naar Oceanië maar naar Azië gevaren en vervolgens door naar Zuid-Amerika. De boten gaan dan om Kaap Hoorn van waaruit ze terugkeren op de Atlantische Oceaan en via Noord-Amerika terug naar Europa gaan.

In de route van 2017-2018 worden, net als vorige editie, zowel Azië als Oceanië aangedaan. De teams hebben dan ruim 70.000 kilometer afgelegd over open zee.

puntentelling

Sinds 1997-98 wordt met één type boot gevaren en zijn er per etappe punten te verdienen. Het team met het grootst aantal punten wint de race. Tussen 2003 en 2009 waren er op de lange etappes ook onderweg punten te behalen op de zogenaamde tussenpunten. Met de editie van 2003-04 zijn ook korte havenraces geïntroduceerd, met name om de race toegankelijker te maken voor het publiek en de sponsoren. In die races zijn ook punten te winnen. Deze tellen echter niet mee in het eindklasement, maar deze kunnen wel bepalend voor de eindoverwinning omdat bij gelijke stand de punten van de havenraces dan wel meetellen.

Sinds de editie van 2011-2012 worden er ook zogenaamde Pro-Am-races gevaren. In deze variatie op de havenraces mogen gasten wel meezeilen als bemanningslid. De Pro-Am-races tellen echter niet mee voor het klassement.

Gemiddeld duurt de race zo'n 250 dagen, waarvan ongeveer de helft op zee wordt doorgebracht. De andere dagen worden gebruikt voor de havenraces, reparaties van de boot, het uitrusten van de bemanning en het weer raceklaar maken van de boot. Bij problemen aan boord worden die al varend door de bemanning opgelost of er wordt een haven opgezocht waar met behulp van buitenaf reparaties moeten worden doorgevoerd. Dit gaat vaak wel ten koste van een tijdstraf of wedstrijdpunten.

ontberingen en slachtoffers

Een dergelijk lange, zware race vergt veel van boot en bemanning. Zo bestaat het risico op een aanvaring met losgeslagen zeecontainers, walvissen, ijsbergen en dergelijke. Aan boord is geen enkele comfort. De leefruimte is beperkt en vochtig, privacy ontbreekt, de voedselvoorraad is beperkt en vaak instant. Gewerkt wordt in ploegendienst, maar tijdens zware omstandigheden moet iedereen paraat zijn.

De passage door de Zuidelijke Oceaan en met name door de Roaring Forties wordt door veel deelnemers als gevaarlijk gezien. Hier vielen bij de eerste editie in 1973 drie dodelijke slachtoffers. Zij werden overboord geslagen en nooit meer teruggezien. In 1989 vond daar op vergelijkbare wijze ook een vierde zeiler de dood. Het vijfde en voorlopig laatste slachtoffer was de Nederlander Hans Horrevoets die in 2006 in de noordelijke Atlantische Oceaan overboord sloeg, werd teruggevonden, maar bij wie reanimatie niet meer mocht helpen. In diezelfde race moest het schip van team "Movistar" door de bemanning worden achtergelaten, omdat het water maakte na problemen met de kiel.

plaatsbepaling

Bij de eerste edities was er nauwelijks informatie beschikbaar over de exacte posities van de boten. Rapporten werden eens per week doorgegeven aan de lokale kustwacht die de gegevens dan doorstuurde naar de wedstrijdleiding.

In de editie van 1981-82 weigerde de latere winnaar Conny van Rietschoten soms om tactische en strategische redenen zijn positie door te geven. Tijdens de laatste etappe gaf hij helemaal geen info meer en dat werd overgenomen door de andere zeilers. Dit maakte het voor de wedstrijdleiding zo goed als onmogelijk om informatie te geven over de race; interesse bij het publiek of het vinden van sponsoren voor deze race was navenant moeilijk. Dit was de aanleiding voor de organisatie om vanaf 1985 de boten met een automatische zender uit te rusten waarmee via de satelliet de posities bepaald konden worden. Tegenwoordig publiceert de wedstrijdorganisatie elke drie uur de positie van de boten. Via de Live Tracker op de racewebsite en -app kunnen de boten gevolgd worden.

Bekijk hieronder de heroïsche beelden vanaf 1973....

engineers today


ACE is official sponsor van Team Brunel in de Volvo Ocean Race 2017-2018. Klik op bovenstaande afbeelding en bekijk onze speciale pagina over het laatste nieuws de Volvo Ocean Race.

je carrière op koers

Kijk op onze vacaturepagina naar alle vacatures en waarom anderen voor ACE kozen.